دعا و توسل جمعي

راوی حسین رضوانی: یک روز من و آقای نیک عیش با هم در اتاق نشسته بودیم. ایشان به من گفت:" حسین فعلاً که بیکاریم. بیا دعای توسل بخوانیم و بهتر است تو دعا را شروع کنی." گفتم:" من با آهنگ زیاد یادندارم بخوانم، و اگر بخوانم تو از صدای من فرار می کنی، چون صدایم برای خواندن دعا خوب نیست"- و به طریقی بهانه آوردم.- ایشان بدون مقدمه شروع به خواندن دعا کرد، وقتی به امام محمدباقر(ع) رسید، از خواندن ایستاد وگفت:" حالا دیگر شروع کن." گفتم نه، من دوست دارم از خواندن شما فیض ببرم. ایشان دوسه تا تنه به من زد و گفت:" آماده شو شروع کن که خیلی دلم گرفته است." گفتم نه. گفت:" خنوب پس با هم شروع به خواندن کنیم." و به این طریق من را با خود وادار به خواندن کرد.