سراغي از جنازۀ شهيد

به نقل از مادر شهید: مدت زيادي از عقد رضا نمي‎گذشت که شهيد شد. جنازه‎اش را نياورده بودند، مفقودالاثر بود.
با تمام احساس مادرانه‌ام و با زخمي که بر قلبم نشسته بود، مدام به وضعيت همسرش فکر مي‎کردم و مرتب از ابراهيم مي‎پرسيدم: «جنازۀ رضا پيدا نشده است؟»
او که خود در آتش اشتياق شهادت مي‎سوخت، گفت: «مادر جان براي خودم که شد، مي‎گويم فوراً جنازه‎ام را تحويلت دهند تا ديگر نگران نباشي.»
و ادامۀ صحبت‎هايش گفت: «مگر وقتي انسان چيزي را براي خدا مي‎دهد، دنبال آن مي‎رود؟!»