عشق شهادت

به روایت از عصمت عسگری : یکى از خاطرات خوبى که هیچگاه از یادم نمى‏رود در رابطه با یکى از برادران بود مادر خط شلمچه قبل از عملیات کربلاى 5 که خط تثبیت شده بود و در آنجا مستقر بودیم. همانطور که مى‏دانید هر دسته مسئول امدادى داشت همینطور گروهان ما نیز مسئول داشتند در سطح گردان هم یک نفر بعنوان مسئول امدادهاى جمعى حضور داشت که اگر برادران زخمى مى‏شدند برادران پست امداد به کمک آنهامى رفتند. برادرى به نام زین العابدین عظیمى از برادران اعزامى از مشهد بود این برادر با چهره نورانى که داشت همه بچه‏هاى گردان را تحت تأثیر چهره ملکوتى خود قرار داده بود بقول مولوى: هرچه گویم از عشق شرح بیان/چون به عشق آیم خجل باشم از آن. من هرچه بخواهم چهره ایشان را توصیف کنم و از اخلاق و برخوردشان با دیگران صحبت کنم کم است باید ایشان را از نزدیک دید و شناخت. یک شب بولدوزرهاى جهاد آمده بودند به خاکریز سرو سامان دهند که این برادر با توجه به اینکه مسئولیتى در رابطه با نگهبانى و اینکارها نداشت اما پاى برهنه بیرون آمده و هم پاى برادران بسیجى کار مى‏کرد. ما در سنگر بودیم وقتى بولدوزرها خاکریز مى‏زدند عراق هم شروع کرد به ریختن آتش و از خاکریز روبرو برادران بسیجى نمى‏توانستند روى خاکریز بایستند زین العابدین به هیچ وجه داخل سنگر نمى‏رفت ما که بیرون مى‏آمدیم او را مى‏دیدیم به او مى‏گفتیم آقاى زین العابدین داخل سنگر بیایید مى‏گفت: نه گوش به حرف ما نمى‏کرد ما چندین بار آمدیم توى سنگر شاید بار پنجم ششم بود که بیرون آمدیم دیدم عراق یک منور در آسمان زده است منطقه بسیار روشن شده بود به دنبال این برادر - زین العابدین - گشتیم پیدایش نکردیم. یکى گفت داخل آن سنگر رفته آنجا هم پیدایش نکردیم. دیدیم یکى از لودرهایى‏که خاکریز درست مى‏کرد روشن است اما راننده‏اش نیست تعجب کردیم یکى از برادران که صحنه را دیده بود برایمان شرح داد که راننده لودر و دوستمان آقاى عظیمى شهید شدند.تا این را گفت همه بچه‏ها انگار که شوکه شدند. گفتیم پس جنازه‏اش کو؟گفت:همین جا خمپاره خورد من دیدم تا منور بالا رفت راننده لودر پایین آمد و با آقاى عظیمى شروع به صحبت کرد تا منور خاموش شود و باز شروع به کارکند.در این موقع یک خمپاره مى‏آید وسط این‏ها مى‏خورد خمپاره در وسط این حر عزیز که به فاصله نیم متر از هم ایستاده بودند مى‏خورد به قدرى بدن پاکشان قطعه قطعه شده بود که حتى ما جسد اینها را نتوانستیم ببینیم کجا افتاده. بچه‏ها گریه مى‏کردند واین آقا را دوست داشتند بقدرى شهادتش تأثیر گذاشت که از آن شب نماز شب بچه‏ها ترک نمى‏شد و آرزو داشتند به سرنوشت آقاى عظیمى دچار شوند. صبح شد دیدیم تکه‏هاى پاره تنش پیدا شد اما سرش نبود یکى از بچه‏ها بالاى خاکریز رفت دید ایشان با کلاه آهنین صد متر آنطرف‏تر از خاکریز افتاده و کسى هم نمى‏تواند به آن‏طرف خاکریز برود و پیدایش کند چون در تیررس بود یکى از برادران دل به دریا زد و در روز روشن سریع رفت و سر مبارک ایشان را آورد ما آن لحظه به یاد صحراى کربلا افتادیم که سرها چطورى روى زمین افتاده بود. از آن زمان حدود 10 سال مى‏گذرد با بچه‏ها مى‏نشینیم مى‏خواهیم خاطره بگوییم غیر ممکن است که طریقه شهادت این برادر یادمان نیاید و خاطره ایشان از خاطراتى نباشد که در این محفل که از ایشان یاد مى‏شود از روح بزرگ و ایشان استمداد مى‏طلبیم.