توجه به امر ازدواج

به روایت از سید مرتضی محمد زاده موسوی : توی تهران محمدرضا پورحسینی راد را دیدم که از قطار پیاده شد پرسیدم کجا می روی؟ گفت: من دارم می روم عملیات آقای کاوه تماس گرفته و گفته است عملیات در پیش است بلند شو و بیا در آن روز رفتیم ما با هم شهر ری و یک ناهاری با هم خوردیم و یک چند ساعتی با هم بودیم تا این که به ساعت های چهار فکر کنم کشیده شد که ایشان می خواست حرکت کند قطارش به سمت مراغه ایشان از ما جدا شد و خداحافظی کرد و من هم گفتم می روم مشهد بچه ها را می گذارم و بر می گردم ما آمدیم مشهد و از مشهد هم بلافاصله بچه ها را گذاشتم و برگشتم سمت مهاباد. دو سه روزی نگذشته بود که عملیات شروع شده بود او وقتی آمد در آن جا توی گردان امام علی علیه السلام سازماندهی شد. توی این دو سه روز شاید دو سه بار ما همدیگر را دیدیم. ایشان سخت درگیر آشنا شدن با گروهانش بود. توی آن دو سه روز فکر می کنم یک سری عملیات ها و رزم شبانه بود که ایشان بیشتر درگیر آنها بود تا این که شب عملیات عصر ایشان آمد محل استقرار ما و گفت: من دیگر می خواهم بروم ایشان اصرار هم داشت که شما هم بیا با ما برویم که ما به شوخی گفتیم می خواهی ما را هم با خودت می خواهی شهید کنی شما بروم ما با تشکیلات خودمان می رویم ما جزء واحدهای ستادی بودیم و باید با ستاد فرماندهی حرکت می کردیم ایشان با خانواده تماس گرفت و صحبت کرد و آن شب دیگر حرکت کردن به سمت محوری که تعیین شده بود هدف هم توی کربلای دو گرفتن قله ی بیست و پنج، نوزده بود. فکر می کنم باعث شهادت آقای کاوه هم همین قله شد که شب دوم عملیات به شهادت رسید صبح که شد ما دیدیم گردان آمد عقب. ما دیدیم رضا نیست فرمانده ی گردان هم شهید شده بود من دو سه تا از بچه های بسیجی گردان را پیاده کردم گفتم که وضعیت آقای پور حسینی چه طوری شد برنگشت؟ یکی دو تا توضیح دادند که من فقط دیدم پایش تیر خورد آمد از قله برود پایین، پایین قله هم فکر می کنم دوباره ایشان خمپاره خورد در آن جا متوجه شدم که جنازه ی رضا مانده است. روز بعد آمدیم مقر و با مشهد تماس گرفتیم که رضا این طوری شده یادم هست خانواده ی من تاکید کرد که تا رضا را پیدا نکردی و جنازه اش را نیاورده ای به مشهد بر نگرد. و گفتم: دیگر نمی شود کار کرد و توضیح دادم که موقعیت منطقه طوری است که جنازه ها صلاح نیست آورده شود زیرا تلفات زیاد می دهیم.