شهید

راوی دوست شهید:ابولفضل دوست بسیار مهربانی بود که خود را به همین سادگی لایق شهادت نکرد.چرا که ابولفضل در کار و عبادتهایش و حرفها و کارهایش همیشه مراقبت می کرد.به واسطه ی تربیتی که داشت از همان ابتدا، در کسب وکارش دقت می کرد تا روزی حلال را سر سفره خانواده اش ببرد. هرگاه دوستی در تنگنا می افتاد بدون آنکه کسی بفهمد،کمکش می کرد. بعد از شهادتش،فهمیدیم، هزینه ی عمل فرزند یکی از دوستان را آماده کرده بود. او عاشق امامان و اهل بیت(ع)بود.
پاتوق همیشگی اش گلستان شهدا بود. زندگی نامه ی شهدا را می دانست و گاهی بین حرفهایش مثال میزدو همیشه سعی می کرد به وصیت شهدا عمل کند. صدق و راستی جز خصایلی از ابولفضل بود که هرگز حتی سر مصلحتهای ساختگی، ترک نمی شد و وقتی به قاب عکس دوست شهیدم می نگرم وخاطراتمان را دوره می کنم به این فکر می افتم که شهدا همینگونه به شهادت نرسیدند و ابولفضل به وابسته ی قلب مهربانی که داشت و دل رؤوفش به این جایگاه رسید.