لحظه و نحوه شهادت

راوی حسین سیرکی: در عملیات مرصاد اوایل شب بود که ما حرکت کردیم چون منطقه کوهستانی و جنگلی بود نیروها را هدایت می کردم در ارتفاعات تنگه ای بود که ما می خواستیم تنکه را ببندیم از پشت به نیروها کمک بدهیم و تنگه را ببندیم چون آن شب باد می آمد و درختان صدا می کرد به طوری که اصلا صدای ما شنیده نمی شد چون در روز قبل بچه ها پیاده روی کرده بودند آن شب خسته شده بودند یکی جایی رسیدیم که نیروها نشستند در ضمن نشستن نیروها یک جایی ستون قطع شده بود و تعدادی از نیروها در آنجایی که نشسته بودند خواب شده بودند در آنجا با من تماس گرفتند که زنجیر پاره شده است وقتی رفتم دیدم ستون قطع شده است در آنجا بود که من با صفر علی رضایی تماس گرفتم گفتم : آقای رضایی شما لطف کنید نیروها را متوقف کنید چون مقداری از نیروها عقب مانده اند من نیروها را هدایت می کنم تا به همدیگر برسیم بعد ایشان گفت ما متوقف شدیم شما سریعتر نیروها را بیاورید من نیروها را هدایت کردم و بالای ارتفاع بردم وقتی به نیروهای خودی رسیدیم من آنجا احوال آقای رضایی را پرسیدم گفتم کجا هستند گفتند که آقای رضایی همراه با برادر عزیزی جلو رفتند ما آنجا نیروها را متوقف کردم و گفتم نباید آقای رضایی راتنها می گذاشتید که بروند چون منطقه نا امن است بعد تماس گرفتم با آقای نقره ای که آقای رضایی چند لحظه است که جلو رفته و هنوز برنگشته است آقای نقره ای آمدند و هماهنگی صورت گرفت و حرکت کردیم چند قدمی رفتیم صدایی شنیدیم که ما را صدا می زند وقتی جلو رفتیم دیدیم که آقای رضایی است که با گلوله ی یکی از منافقین مجروح شده است در آن لحظات آخر با همه خداحافظی کردند و گفت من به آرزوی خود رسیدم شما هم از خدا بخواهید که مرا بیامرزد در حین خداحافظی به همه دوستان و نیروها توصیه می کردند که امام را تنها نگذارید و انقلاب را رها نکنید من که رفتم اما شما راه را ادامه دهید کاری نکنید که دل امام به درد آید.