گذشت و اغماض

راوی مجتبی جاویدی : در منطقه عملیاتی مرصاد، یکی از ماشینها را در پائین "تنگة چهار زِبَر" جا گذاشته بودیم برادر موسوی به یکی از برادران وظیفه مأموریت داد تا برود و به کمک یکی دیگر از برادران وظیفه، ماشن را بیاورند. او رفت و بعد از گذشت یک ساعت آمد. برادر موسوی برای دادن گزارش او را احضار کرد. ظاهراً کاری انجام نداده بودند برادر موسوی گفت: پدر صلواتی (تکیه کلامش پدر صلواتی بود) چه کار کردی، پس ماشین کجاست؟ بندة خدا گفت: من پیش برادر سجادی (سرباز دیگر) رفتم و او در خصوص انجام مأموریست و آوردن ماشین، حرف شما را نادیده گرفت و نیامد و من هم اصرار نکردم و آمدم. برادر موسوی در حد جواب و سؤال مطالبی را بازگو کرد و آن بندة خدا با لحن خاصی جواب برادر موسوی را داد که ایشان اصلاً چنین انتظاری از او نداشت و از لحن صحبت او کمی ناراحت شد و گفت: حالا اشکالی ندارد. و دیگر حرفی نزد. مسأله که حل شد، برادر موسوی از بازگو کردن مسائل آن برادر وظیفه، پیش ما خودداری کرد و به این موضوع اعتقاد داشت که اگر این مسئله در حضور خود شخص گفته شود بهتر است تا اینکه پشت سر او حرفی زده شود و غیبت او را کرده باشیم.