پرهيز از گناه

راوی محمد رضا قهرمانی: یادم است فکر مى‏کنم روز جمعه‏اى بود به محمدرضا ارفعى گفتم ما یک برنامه‏اى بیرون از شهرداریم مى‏خواهیم راهپیمایى و خوش داریم شما هم بیا مى‏گفت من کار دارم نمى‏آیم گفتم امروز روز تعطیل است بیا برویم اسم افرادى را هم که قرار بود با ما بیایند براى ایشان ذکر کردم من احساس کردم براى این کارش دلیلى دارد. پرسید؟ چرا نمى‏آیى؟ بالاخره مى‏خواهیم برویم راه برویم گفت محیط آنجا بگونه‏اى است که همه تیپ آدم مى‏آیند بالاخره دلیلى که آورد گفت زمینه‏ى گناه آنجا مهیّا است و من به خاطر همین نمى‏آیم خدا را گواه مى‏گیرم. که آنجا به ذهن من گذشت که ایشان دارد خشک مقدسى درمى آورد چرا این حرف را مى‏زند با این حساب باید ماب رویم در صندوق خانه پنهان شویم مگر مادل نداریم البته این حرف‏ها را به ایشان نزدم اماتور ذهن خودم مى‏چرخاندم اما وقتى ایشان شهید شد این حرفهایش توى ذهن من مى‏آمد و مى‏گفتم واقعاً اگر کسى خواسته باشد خودش را حفظ کند لازمه‏اش این است که از یک سرى چیزها حداقل بگذرد