مهارت نظامي و فردي

راوی ناصر نخودبریز : ده الی پانزده روز از استقرار ما در منطقه ی ارتفاعات زید مهران گذشته بود که برادر پاسداری بنام منصوری از بچه های تهران به نزد ما آمد یک کلاش هم روی دوشش بود آمد بالا و گفت ما را از پایین فرستاده اند به عنوان مسئول ماهم دیگر خوشحال شدیم و گفتیم خوب الحمدلله یکی از برادران سپاه آمد اینجا خیلی عالی شد این آقای منصوری خدا حفظش کند از بچه های پخته و چریک بود معلوم شد بعد آمد و صحبت شد گفت چطورید؟ گفتیم وضعیت ما این طوری است ده پانزده روزی است که ما اینجا هستیم و پدافندیم گفت باشد بالاخره درستش می کنیم دیگر ایشان شروع کرد به سازماندهی و شب رفتیم جلو تانک بزنیم به عراقی ها تا از این حالت بیرون بیاییم اسم می نوشتیم ده نفر بیشتر نمی خواستند دیگر با پارتی بازی این ده نفر را بنویس که شب آماده باشند که برویم جلو بالاخره با هزار پارتی بازی اسم ها را نوشته ما که پایمان از ناحیه زخم شده بود و پوتین نمی شد که پایمان کنیم گفت شما بایستید در سنگر مخابرات ما می رویم جلو گفتیم هر طور که صلاح می دانید دیگر بچه ها رفتند آنجا و یک ساعتی آتش با همان تیر بار و کلاش و ژ3 زدند و سنگرها چون در کوهستان بود و در داخل غار بود پخش شدند در آنجا پخش شدند و بعدعراقی ها شروع کردند به زدن و دیگر بچه ها در داخل سنگرها بودند و ما خیالمان راحت بود دم دمهای صبح از تپه جلو آمدند عقب و مثل آن چریکهای قهرمان همه نگاه می کردند و خوشحال بودند به مرور زمان حاج حسین شناخته شد و بچه ها شناختندش حاجی حسین و سرخیز هم جزو همان ده نفر بودند که آقای منصوری با خودشان می برد به عنوان معاون ایشان حساب می شدند چون نظر نظامیش خوب بود و هم دل و گرده اش راداشتند دیگر رفتند جلو و بچه ها روحیه گرفتند و گفتند ماهم می توانیم برویم جلو تک بزنیم هر ده پانزده روز یکی دو جعبه مهمات می آمد و ما می رفتیم جلو یک تک می زدیم در طی سه ماهی که آنجا مستقر بودیم.