خاطرات نحوه مجروحيت

راوی گل بخت طاهرانی: زمانی که عراق از سه منطقة فکه، مهران، حاج عمران حمله کرد. ما در پادگان شهید برونسی اهواز مستقر بودیم که با شنیدن این خبر فرمانده مان دستور حرکت به مهران را داد. به مهران که رسیدیم. دیدیم که عراقی ها تمام منطقة مهران را گرفته اند. آقای فرومندی که معاون لشگر بود دستور داد که بچه های کادر را سریع بیاورید و آنها را با منطقه آشنا کنید. با گل محمد سوار ماشین شدیم و به اتفاق بچه های کادر گردان به ارتفاعات سعید پس متری رفتیم. در یک نقطه ای نشستیم و از روی نقشه بچه ها را نسبت به منطقه توجیه می کردیم که ناگهان یک خمپاره 60 در نزدیکی ما به زمین خورد. گل محمد با توجه به این که قبلاً مجروح شده و با عصا به منطقه آمده بود دومرتبه یکی از ترکش های خمپاره به پای ایشان اصابت کرد و برادر شهاب خزاعی از ناحیة پا و یکی دیگر از بچه های اطلاعات عملیات مجروح شدند. من وچند نفر از بچه ها مجروح نشدیم. آقای حسنی سریع سوار ماشین شد و ماشین را مقداری از آنجا دور کرد تا ماشین مورد اصابت گلوله قرار نگیرد. ما چند نفری از بچه ها که زخمی نشده بودیمة به افرادی که مجروح شده بودند کمک کردیم و آن ها را به ماشین رساندیم. به گردان بر گشتیم و مستقیم به بهداری رفتیم. یکی از برادران بهداری گفت: آقای غزنوی باید به ایلام منتقل شود. یک دفعه دیدم که ایشان صدا زد و گفت: سریع برو کفش هایم را بیاور. به گل محمد گفتم:صبر کنید. کفش هایتان را می آورم. به حاج آقا ثابت و آقای حسنی گفتم: چون آقای غزنوی حالش خوب نیست کاری کنید که ایشان با ما به منطقه نیاید و به ایلام برود. بعد از یک لحظه دیدم گل محمد پایش را یک باند بسته و لنگ لتگان رفت و کفش هایش را پوشید و سوار ماشین شد و صدا زد سوار ماشین شوید که برویم. یکی از افراد بهداری که دنبال ایشان می گشت جای ماشین آمد. به او گفتم:اگر دارویی برای ایشان داریدبه من بدهید. چون ایشان با توجه به مسئولیتی که دارد نمی تواند به ایلام برود. داروها را گرفتم و به سمت گردان رفتیم. بچه های گردان همگی منتظر بودند که کادر گردان الان می خواهند بیایند. با توجه به وضع به وجود آمده ماشین را از پشت چادرها بردیم و در کنار چادر فرماندهی نگه داشتیم تا ایشان داخل چادر برود و هیچ کس از مجروحیت آقای غزنوی مطلع نشود. ولی بچه های گردان به توجه به تیز هوشی که داشتند متوجه شدند که آقای غزنوی مجروح شده است.