خاطرات سياسي

راوی احمد ذوقی : یک شب در زمان انقلاب که حکومت نظامی هم بود، ساعت 11 شب ما از مسجد زینبیه بیرون می آمدیم که دیدیم حاج رمضان عامل و عین القضات و یکی دو نفر دیگر از بچه ها هراسان به سمت مسجد دویدند و از طریق بالکن مسجد بالای شیروانی مسجد رفته و به جاسازی اعلامیه های امام می پرداختند. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که دیدیم یک ماشین جلوی مسجد توقف کرد و پرسید چند نفر نوجوان را ندیدید که به اینجا بیایند. ما به این مأموران گفتیم: از این طرف رفتند. خیابانهای اطراف را دور زدند اما کسی را پیدا نکردند. عامل و دوستانش از شیروانی مسجد خود را انداخته بودند روی شیروانی یکی از همسایه ها که به داخل خانه همسایه افتاده بودند. صاحب خانه خیلی ناراحت و نگران شده بود و فکر کرده بود که اینها دزد هستند تا اینکه عامل خودش را معرفی کرده بود که من پسر حاج نصرا... هستم و قضیه تعقیب توسط مأمورین را به او گفته بود و از آنجا به خانه هایشان رفته بودند.