سخنراني شهيد

راوی رمضان علی عامل گوشه نشین : یکى از برادران تخریب چى که حدود 19 سال سن داشت در منطقه عملیاتى والفجر یک در حالى که مشغول خنثى کردن مین‏ها بود، پایش روى مین رفته بود، انفجار مین سبب قطع پایش شده بود (پاى راست) پاى او در کنارش روى زمین افتاده بود و خودش هم در داخل میدان مین دراز کشیده بود. من پس ازاین که او را دیدم به سمتش رفتم. او فریاد زد "نیا، نیا"میدان مین است، پاکسازى نشده، بالاى مین نروى. من اینجا هستم حالم خیلى خوب است. او وضع عجیبى داشت من بدون توجه به توصیه‏هاى او به سمتش رفتم تا او را بلندکرده و به عقب ببرم. او ملتمسانه گفت: "تو برو جلو" این اسلحه مرا بگیر و برو جلو کار بکن نمى‏خواهد مرا بلند کنى من اگر شهید هم شدم اشکالى ندارد. او به جاى اینکه داد بزند و از درد بنالد و افسوس پایش را بخورد. ما را ترغیب مى‏کرد که به وظیفه اصلى مان بپردازیم. او را بلند کردیم تا به عقب برویم و لى اصرار میکرد که اسلحه‏اش را هم باید با خود داشته باشد و حتى دنبال فشنگ هایش هم در گوشه و کنار ریخته بود گشت و آنها را جمع کرده و در جیبش گذاشت و گفت: اینها بدرد مى‏خورد برادرها می توانند با این فشنگ‏ها مخ عراقیها را بیرون بریزند. در حالى که او را روى دوش خود مى‏گذاشتم این دعا را زمزه مى‏کرد: الهى قلبى محجوب و نفسى معیوب و...