عشق به جهاد

راوی علی اصغر اسحاقی: بسیجی شهید، سلیمانی ، که از درگز بود، به خاطر وضع روحی نامناسبی که داشت ، می خواستیم ایشان را جزء نیروهای عقبی گردان قرار دهیم ، تا ایشان از ساک و وسائل بچه ها و چادرهایی که در داخل منطقه حمیدیه موقعیت امام موسی کاظم (ع)بود نگهداری کند . ایشان به هیچ عنوان نپذیرفت و به خاطر همین قضیه خیلی آشفته شده بود . دو سه مرتبه او را به تشکیلات تعاون معرفی کردیم ، تا هر طوری شده او را آنجا نگه دارند . یک روز خودم او را سوار ماشین کردم ، آنجا بردم و او را معرفی کردم ، گفتم : این بنده خدا را هر طور شده نگه دارید . آقای سلیمانی ما را کنار کشید و گفت : ( آقای اسحاقی مرا اینطوری نگاه نکنید ، فکر نکنید که من نمی توانم با دشمن برخورد کنم ). ما دیدیم که ایشان دلگیر شده است گفتیم : افرادی که می توانند و کار آیی دارند یک نفر اینجا برای نگهداری این مجموعه بماند .این کار هم ثوابش از همان جهاد و همان خط مقدم کمتر نیست . ایشان گفتند: ( نه !وا...! من فقط باید بیایم ، به من آر پی جی بدهید و به اسلحه کمتر از آن قانع نمی شوم . یادم هست خواسته اش را قبول کردیم و یک قبضه آر پی جی تحویلش دادیم . زمان عملیات فرا رسید . گردان ما منطقه عملیاتش شهرک دوعیجی بود و اگر اشتباه نکنم روز 10/26 بود . آن منطقه تقریبا آخرین خاکریزی بود که به شهرک دوعیجی متصل بود . مأموریت ما این بود که خاکریز را بشکنم و شهرک دوعیجی را تصرف کنیم و پلهایی را که از داخل شهر عبور می کرد ، قطع کنیم . شهید سلیمانی اولین کسی بود که بالای دژ رفت و به حالت دو زانو نشست و چند تا گلوله آر.پی.جی به سمت خانه های شهرک دوعیجی شلیک کرد. یادم می آید . ما رفتیم و بعد از اینکه از داخل کانال لب خین برگشتیم ،دیدم آقای سلیمانی به حالت سجده است . صدا زدم سلیمانی دیدم جواب نمی دهد . آمدم بالای دژ، بلندش کردم . دیدم با تیر مستقیمی که از طرف دشمن آمده بود . شهید شده بود . یک شهادت عجیب و غریبی بود . هیچ وجه باور کردنی نبود که ایشان از بین رفته است چون به حالت سجده آر.پی.جی اش کنارش بود و دست راستش هم روی قبضه بود . خیلی عادی سرش را به حالت سجده روی خاک گذاشته بود . بلندش کردم دیدم شهید شده است. چهره ایشان خیلی عادی بود ، درست به همان شکلی که من در موقعیت حمیدیه گفتم : شما بمانید و نروید و لبخندی بر لبانش نقش بسته بود که بیانگر لذت و صال با معشوق حقیقی بود.