خاطرات بعد از مجروحيت

راوی طاهره ناصری: علی آقا از منطقه تماس گرفت و گفت : چند روز دیگر می آیم . شب چهارشنبه بود و دعای توسل داشتیم چند روزی هم از آمدن علی و عباس گذشته بود ولی آنها نیامده بودند دلم حسابی گرفته بود نماز مغرب را خوانده بودم که ناگهان زنگ خانه به صدا در آمد از جا پریدم و سریع به سمت در رفتم همسر علی آقا به همراه عباس پشت در ایستاده بودند رنگ چهره عباس پریده بود گفتم : عباس جان چه شده تو حالت خوب نیست ؟ گفت : چیزی نیست مادر ، تازه از راه رسیده ام فقط کمی خسته ام گفتم : نه ، چه اتفاقی افتاده است به من بگویید سراغ علی را گرفتم و گفتم : علی کجاست عباس گفت : چند نفر از دوستان به او نامه داده بودند تا به خانواده ی آنها بدهد رفته نامه ها را بدهد چهره ی عباس داد می زد که اتفاقی افتاده اما او باز انکار می کرد و می گفت : نهار نخورده ام و کمی گرسنه ام . مقداری بیسکویت آوردم و گفتم : بخورد اما این رفتارت غیر طبیعی به نظر می رسد راستش را به من بگوئید چه شده است ؟ شروع کردم به گریه کردن عباس گفت : مادر ، حالاچرا این کارها را می کنی علی چند زخم سطحی برداشته است و مجروح شده است اینکه اینقدر سرو صدا ندارد گفتم : من که می دانم یک چیزی هست باید مرا پیش علی ببرید . دعای توسل هم هنوز شروع نشده بود که به بیمارستان آمدیم از پله های بیمارستان توان بالارفتن نداشتم . دعا می کردم علی زنده باشد تا بتواند خدمت کند بالاکه رسدیم و وارد اتاق شدم دیدم علی روی تخت نشسته است به پرستاران گفته بود مرا بلند کنید تا بنشینم نمی خواهم مادرم مرا خوابیده ببیند تا مرا دید گفت : باشد نگاه کن ، الحمدا… دستهایم سالم است علی از قسمت بالای سینه تا شکم به شدت آسیب دیده بود ولی دوست نداشت من متوجه این موضوع شوم کف پا و دستهایش را بوسیدم سید علی گفت : مادر تو را به خدا این کارها رانکن بعد از اینکه کمی مرا آرام نمود گفتم : نه ، الحمد ا… پسرم صحیح و سالم است شکر خدا را هم به جای آوردم خدا را شکر می کنم که زنده است تا بتواند صدام را سرنگون کند . بعد از اینکه مطمئن شدم او زنده وسالم است بیرون آمدم علی آقا چند روزی را بستری بود و هنوز بهبودی کامل پیدا نکرده بود که از منطقه با او تماس گرفتند که علی آقا به وجود شما در منطقه نیاز است ایشان با اینکه هنوز بهبودی کامل پیدا نکرده بود پذیرفت و گفت : حتماً می آیم و دوباره عازم جبهه ی جنگ شد .