پاسدار شهید حیدرعلی صفری فرزند مهدی در یکم اردیبهشت ماه 1343 مصادف با شب تولد حضرت علی(ع) در خانواده‌ای با‌ایمان ساکن جلال آباد چشم به جهان گشود. ایشان چهارمین فرزند خانواده‌اش بود. دورۀ پرشور کودکی را در آب و هوای پاک زادگاهش پشت سرگذاشت و برای فراگیری علم و دانش راهی دبستان شد. برای اینکه روی پاهای خودش بایستد به حرفۀ کشاورزی و بنایی روی آورد.
حیدرعلی واجبات دین را خالصانه و برای رضای معبودش انجام می‌داد. تا می‌توانست در اول وقت نمازش را می‌خواند. در مجالس دینی و مذهبی حضور داشت و بیشتر اوقات کلام الله مجید را تلاوت می‌کرد. از ویژگی‌های شاخص این عزیز می‌توان به صبر، مهربانی، اخلاق ستوده و قناعت اشاره کرد. اگر فرصتی به دست می‌آورد برای بالا بردن سطح دانش خود مطالعه می‌کرد. هرگاه مادرش برای انجام امور منزل به کمک نیاز داشت به یاری‌اش می‌شتافت و در کارهای کشاورزی هم به پدرش کمک می‌کرد. با اوج‌گیری راهپیمایی علیه رژیم به همراه بزرگ‌ترهایش در این عرصه حضور داشت. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ‌در راستای ادامۀ اهدافش به عضویت سپاه درآمد. سپس به صورت ساده و سنتی با دختر عمویش ازدواج کرد. با اوج‌گیری غائلۀ کردستان برای دفاع از آرمان‌های امام خمینی به آن مناطق شتافت تا دست کومله و دموکرات را کوتاه کند. همسرش فرزند اول را باردار بود و او بیشتر اوقات خود را در مناطق جنگی می‌گذراند. بعد از کردستان راهی نبرد با عراق متجاوز شد. با این حال دقت خاصی به حرام و حلال داشت و همیشه این مهم را به همسرش تأکید می‌کرد. بعد از مدتی خداوند فرزند دیگری به او عنایت کرد و لحظه به لحظه پروردگار را بابت این دو هدیه‌های زیبا شکر می‌کرد.
با حضور مستمر در مناطق جنگی تربیت دینی و انسانی آنان را به همسرش سپرد. مجروحیت لحظه‌ای باعث نشد که از اهداف و آرمان‌های والایش فاصله بگیرد و با بهبودی نسبی دوباره به خط مقدم رهسپار می‌شد. زمانی که متوجه شد عملیات والفجر8 در پیش است با لشکر8  نجف اشرف در گردان پیاده خدمت جانشین گروهان پیاده را برعهده گرفت و به فاو شتافت.
همچون دیگر دلاوران بدون هراس در مقابل دشمن ایستاد و سرانجام به تاریخ 1364/11/25 آتشی از سوی دشمن به بدن پاکش اصابت کرد و به کاروان سید و سالار شهیدان پیوست. روح پرفتوحش تا عرش پرکشید و جسم پاکش بعد از بازگشت از مناطق جنگی در کنار دیگر شهیدان جلال آباد آرام گرفت.
«روحش شاد و راهش پر رهرو»