هنوز به دنیا نیامده بود که مادرش در عالم رویا خوابی شیرین از فرزندش می بینند و احساس می‌کند، این نوزاد هدیه‌ای است که به این خانواده عطا شده‌است. اودر خانوادۀ مومن و با تقوا پرورش یافت و دوران کودکی را در محیطی آرام و با صفا سپری کرد. هر چه بزرگ‌تر می‌شد، چهرۀ بشاش و زیبای او اطرافیان را بیشتر به خود مجذوب می‌کرد، چون ملاحت خاصی داشت. هفت‌ساله بود که به دبستان رفت و توانست تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت سپری کند. سال اول دوره راهنمایی او همزمان با پیروز انقلاب بود. عباس از نوجوانی علاقۀ ویژه‌ای به روحانیت به ویژه با مسجد و هیئت‎های مذهبی پیدا کرده بود. آگاهی‌های دینی‌اش را در مسجد فراگرفت و پس از انقلاب با مطالعۀ کتاب‌های مذهبی و فعالیت در کتابخانه مسجد دیگران را نیز به آموختن دانش و کتابخوانی تشویق می‌کرد. با شروع جنگ تحمیلی، به عضویت بسیج در آمد. او تلاش می‌کرد تا فنون نظامی را در مسجد فراگیرد و آمادگی برای مبارزه را داشته باشد. همچنین برای آمادگی جسمانی به ورزش‌های رزمی وکوهنوردی روی آورد و بسیار علاقه داشت، در جبهه به کمک رزمندگان برود، ولی به‌علت کمی سن و سالش از اعزام او ممانعت می‌کردند و مجبور بود، در پشت جبهه و در پایگاه بسیج و مسجد فعالیت فرهنگی انجام دهد. وقتی دورۀ تحصیلات دبیرستان را شروع کرد، روز‌به‌روز اشتیاق رفتن به جبهه و شور شهادت در وجودش شعله‌ور می‌‌شد، به همین دلیل در سال دوم دبیرستان حضور در میدان نبرد را بر نشستن در کلاس درس ترجیح داد و به جبهه‌های نبرد اعزام گردید. 16 سال بیشتر نداشت، اما از نظر کمالات روحی و معنوی، انسانی کامل بود و خیلی خوب به وظیفۀ دینی و انسانی خود پی برده بود . وی در اولین اعزام به منطقۀ کردستان رفت که در یک درگیری از ناحیه چشم زخمی شد و پس از بهبودی دوباره به جبهه‌های جنگ اعزام گردید. تازه عملیات والفجر8 آغازشده بودکه به جنوب و در قالب گردان پیاده از لشکر امام حسین(علیه‌السلام) به شهر بندری فاو رفت و مردانه در برابر پاتک‌ها و حمله‌های عراقی‌ها ایستاد. پس از ماه‌ها مجاهدت، سرانجام در تاریخ 20/11/64 زخمی شد و به دست بعثیان به اسارت درآمد. از آنجا که از طرف رژیم بعث عراق و صلیب سرخ هیچ نشانی ازاو به خانواده نرسید، او را مفقود‌الاثر اعلام کردند و بعد مشخص شد که عراقی‌ها وی را پس از انتقال به عقبۀ جبهه به شهادت رسانده‌اند.