پدرش، سیدمحمدرضا حسنی از روحانیان مبارز و آزادی‌خواه زمان انقلاب بود که با خطابه‌های پر شور خود، راه واقعی را به مردم نشان می‌داد. سیدرسول در دامان این خانواده رشد نمود. از کودکی اوقات فراغت خود را به خواندن کتاب سپری ‌می‌کرد. عاشقانه به پدر و مادرش مدد می‌رساند. بعدها در وصیت‌نامه‌اش دربارۀ آنان نوشت: «پروردگارا! پدر و مادرم، این دو قلب توفنده و یاوران زندگی‌ام را که به من از رزق حلال خوراندند تا بتوانم در راه تو قدم بگذارم، به تو می‌سپارم و از تو می‌خواهم که به آن‌ها ایمان، تقوا، آگاهی و اطاعت از امر امامان را عطا کنی.» خانوادۀ شهیدپرور حسنی به مسئلۀ امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر تأکید فراوانی داشتند؛ چرا که با افتخار، فرزندشان سیدمجتبی حسنی را قبل از انقلاب در این راه، فدای اسلام کردند.
سیدرسول در دانشگاه صنعتی اصفهان، در رشتۀ عمران تحصیل کرد. از جریان مبارزات انقلابی‌اش می‌توان به اعتصاب‌های دانشجویی و اعتراض‌هایش، تا تهدید به دستگیری و بازداشت او توسط ساواک اشاره کرد. هیچ‌گاه از راهش باز نایستاد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به همراه دوستانش به جهاد سازندگی پیوست و در کار مدرسه‌سازی به ویژه در روستاهای دور افتادۀ استان چهار محال و بختیاری تلاش چشمگیری کرد.
در سال 1358 وارد سپاه شد. پس از صدور فرمان امام مبنی بر تشکیل بسیج برای آموزش نیروهای داوطلب بسیجی همت گماشت و تمام تجربیات و استعدادها و خلاقیت خود را صرف این کار کرد. با شروع جنگ تحمیلی به جمع جهادگران پیوست. این سید بزرگوار با چند نفر دیگر گروهی چریکی را تشکیل دادند. آن‌ها شب‌ها به مواضع دشمن نفوذ کرده و ضربات خود را بر آنان وارد می‌ساختند و در آزادی سوسنگرد حماسه‌ها آفریدند.
در عمـلـیات الی‌بیـت‌المقـدس (حـماسـۀ بزرگ آزادی خرمــشـهر) و عملـیات‌های: رمضان، مـحـرّم، والفجر مقدماتی، والفجر1 و والفجر2 با سِمت مسئول واحد آموزش در لشـکر زرهی8 نجـف‌اشـرف حضوری فعال داشت. خدمات ارزندۀ او در امر آموزش نیروهای لشکر فراموش‌ شدنی نیست. سیدرسول پس از بازگشت از مناطق عملیاتی به اصرار پدرش به منظور ثبت نام مجدد راهی دانشگاه شد؛ اما وقتی مسئولان دانشگاه گفتند که غیبت مجدد، مساوی است با اخراج، با لحن طنزآلودی گفت: «به دانشگاه جنگ می‌روم؛ چرا که آنجا کسی را اخراج نمی‌کنند.»
سیدرسول رزمنده‌ای پُر کار، شجاع و اسوۀ اخلاق حسنه بود. رزمندگان اسلام هرگاه حین عملیات او را می‌دیدند، خستگی از تن‌شان بیرون می‌رفت و شور و اشتیاق دوباره‌ای پیدا می‌کردند. از خصوصیات او که تا آخر عمر پُر بارش هیچ‌گاه آن را تَرک نکرد، نماز اول وقت بود.
در فرازی از مناجات عاشقانۀ وی می‌خوانیم: «خداوندا حال که قرار است توفیق شهادت در راه خودت را نصیب من گردانی، دلم می‌خواهد هفتاد بار در راه تو شهید شوم و باز زنده گردم. خدایا چه زیباست دیدار تو، چه شیرین است لقای تو، خدایا بهشت خودت را ارزانی من گردان. من بهشت تو را به بها می‌خرم.»
همیشه به خانواده‌اش می‌گفت: «خانوادۀ شهدا و روحانیان به سبب الگو بودن، باید مسائل مذهبی و دینی خود را تا حدّ توان رعایت کنند تا بهانه‌ای برای یاوه‌گویان و بد‌خواهان نشود.»
سیدمحسن که در عملیات محرّم به شهادت رسید، سیدرسول با سرِ مجروح خبر شهادت برادر را به خانواده‌اش داد. پس از آن بود که شور و شوق عجیبی در دلش ایجاد شد و برای رهایی از قفس تن شروع به آماده ساختن پدر و مادر، همسر و دیگر اعضای خانواده کرد تا بتوانند با رویی گشاده شهادت او را پذیرا باشند.
در عملیات والفجر4 در ارتفاعات کنگرک با سِمَت فرمانده محور، سازماندهی و هدایت نیروهایش را به عهده داشت. در حالی که در یک ستون حرکت می‌کردند و خود جلوتر از نیروها بر قلب دشمن هجوم می‌برد، گلوله‌‌ای از تانک دشمن شلیک شد و تعدادی از رزمندگان، قامت بر زمین خم کردند. ترکشِ آن گلوله سر از بدن سید رسول جدا کرد تا آن‌گونه که می‌خواست، پیکرش مثل جدّش امام حسین(ع) سر از تن جدا به خاک سپرده شود.